Opgevrolijkt
Het dashboard is in grote lijnen identiek aan dat van de Fiësta. Maar het werd met wat aluminium opgevrolijkt. De pook is van echt alu en dat heeft één vreselijk nadeel. 's Morgens, na een nachtje lichte vorst, moet je hem wel heel voorzichtig aanpakken. Je zou haast denken dat je hand er anders aan vastvriest, zo koud is 'ie. De verleiding om maar met je mouw van je jas te schakelen is heel groot. Verder is het interieur in vergelijking met de buitenkant netjes, maar heel saai.
De zitpositie is uitstekend, maar de stoelen niet, wat vooral veroorzaakt wordt door de korte zitting. Die zitting kun je trouwens ook in hoogte verstellen, maar we ervaarden dat niet als prettig. Zodra je hem niet meer in de hoogste stand hebt staan dan drukt de onderkant van de leuning vervelend in je rug met alle vervelende gevolgen van dien.
Voor lange mensen is de Puma trouwens ongeschikt. Die zitten meteen klem tussen stuur, stoel en dak. Met moeite kunnen ze door de voorruit naar buiten kijken.
De standaarduitrusting is best uitgebreid, maar airco ontbreekt. Traction control is daarentegen weer standaard.
Het feest loopt op zijn einde. De band speelt het laatste nummer.  De Puma brult nog even gemeen en laat haar prijs horen: 45 mille.
En dat is zeker niet verkeerd. De Puma 1.7 is met recht een feestauto, een pretauto.